ಅಂದು ಶನಿವಾರ. ರೇಖಾ ತನ್ನ ಮುಂದಲೆಯ ಬೈತಲೆಯನ್ನು ತೀಡಿಕೊಂಡು ಒಂದಷ್ಟು ಹೊಲಿಯುವ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಳು. ಹೋಗುವಾಗ ಇವತ್ತು ಈ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊಲಿದು ಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಹುನ್ನಾರ. ಹೊಲಿಯಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳಾಯಿತು. ಇವುಗಳನ್ನು ಹೊಲಿದು ಕೊಟ್ಟರೆ ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಸು ಸಿಗುವುದು. ಹರಿದ ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊಲಿಸಿ ಹೊಲಿಸಿ ಸಾಕಾಗಿದೆ. ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಚಪ್ಪಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದುಡ್ಡು ಕೂಡಾಕಿ ನನ್ನದೆ ಆದ ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಮೊನ್ನೆ ರಮೇಶಣ್ಣ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಹೇಳಿದ್ದ. "ನೋಡಿ ರೇಖಾ, ನನ್ನ ತಂಗಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಲೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಒಳ್ಳೆ ಮೆರಿಟ್ ಮಿಷನ್. ಲೋನಿನ್ನೂ ಮುನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಅವಳು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ಮಿಷನ್ ಯಾರೂ ಹೊಲಿಯದೆ ಹಾಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. ನೀವು ಬೇಕಾದರೆ ಲೋನ್ ತೀರಿಸಿ ಮಷಿನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ."

"ಆಯಿತು ರಮೇಶಣ್ಣಾ. ನಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡಬೇಡಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ನೂರೈವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಇದೆ. ಇನ್ನೂ ನೂರೈವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಕೂಡಾಕಿ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಆ ಮಿಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಡಿಮೆ ದರದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಳ್ಳೆ ಮಿಷನ್ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಅವನೇನು ನಮ್ಮ ನೆಂಟ ಅಲ್ಲ ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದವನೂ ಅಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣ ತಂಗಿ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಆಯಿ ಅಪ್ಪಯ್ಯನ ಹತ್ತಿರವೂ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಆಗಲಿ ತಗೊ ಮಿಷನ್ನು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಟ್ಟೆ ನೀನು ಹೊಲಿಯಬಹುದು. ಉಳಿದವರೂ ಕಲಿಯಬಹುದು. ಅಪ್ಪನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೂ ಸರಿ. ಆದರೆ ದುಡ್ಡು ಹೊಂದಿಸುವುದೇ ಕಷ್ಟ. ಹೊಲಿದುಕೊಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಗೆ ದುಡ್ಡು ಬರುವುದೂ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ನಾಲ್ಕು ಜನ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಸಾರ ತೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದೆ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಿರುವಾಗ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳಲೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತಲೆ ತುಂಬ ಯೋಚನೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ರಿಪೇರಿ ಚಪ್ಪಲಿ ಮೆಟ್ಟಿ "ಆಯಿ ಹೋಗ್ಬರ್ತ್ನೆ" ಎಂದು ಹೊರಟಾಗ ಆಗಿನ್ನೂ ಬೆಳಗಿನ ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆ. ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಅದೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹಳ್ಳಿ. ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಮಣ್ಣಿನ ರಸ್ತೆ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ನಂತರ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಸಾಗಬೇಕು ಆನಂತರ ಕಾಲು ಹಾದಿ ಹುಲ್ಲು ಬೆಳೆಯುವ ಬೇಣದಲ್ಲಿ. ಅಂತೂ ಮನೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ಮೈಲಿ ನಡೆದು ಹೋದರೆ ಸಿಗುವುದು ಅವಳ ಗೆಳತಿಯ ಮನೆ. ಹೊಲಿಯಲು ಬಟ್ಟೆ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊಲಿದುಕೊಂಡು ಬರುವುದು ಈಗೊಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಹೊಲಿಗೆ ಕಲಿತ ರೇಖಾಳಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ವಯಂ ಸಂಪಾದನೆಗೆ ದಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಗೆಳತಿಯ ಸಹಾಯ ಯಾವತ್ತೂ ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿಗೆ ಓದಿದವರು. ಇವಳ ಕಷ್ಟ ಗೊತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಮನೆಯ ಜನರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇವಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅನುಕಂಪ. ಒಮ್ಮೆ ಅವಳ ಗೆಳತಿಯೆ ಈ ದಾರಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದ್ದು. "ಯಾಕೆ ರೇಖಾ ನೀನು ನಮ್ಮನೆಗೇ ಬಟ್ಟೆ ತಂದು ಹೊಲಿಯಬಾರದು? ನಮ್ಮಮ್ಮ ಯಾವಾಗಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಹೊಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ನಾನೇ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಬಾ" ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಳು. ಆಗಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ ಕೂಡಾ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಕರೊಬ್ಬರು ಹೊಲಿಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದು ಸದಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾಳೆ ಮನದಲ್ಲಿ. ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾದ ಅವಳು ಕಷ್ಟ ಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದವಳ ಹುಟ್ಟು ಗುಣ.

ಹೊಲಿಯುತ್ತ ಕೂತವಳಿಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆ ಆಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆಯಿ ಬೇಗ ಬಾ ಇವತ್ತು ಅಂತ ಬೇರೆ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಗೆಳತಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಹೋಗೆ ಅಂದರೂ ಕೇಳದೆ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಹೊರಟಿದ್ದಳು ಮನೆಯ ಕಡೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ರಣ ರಣ ಬಿಸಿಲು. ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಸುಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬೇಣದ ಕಾಲು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ ಸುತ್ತ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಮನದಲ್ಲಿ. ಬೇಗ ಬೇಗ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಾಲು ಹಾದಿಯ ಮಧ್ಯ ಸುರಳಿಯಂತೆ ತರಗೆಲೆಗಳು ಗಾಳಿಯ ರಭಸಕ್ಕೆ ತಿರುಗಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಧೂಳು ಮೇಲೇರಿತು. ಇಡೀ ಶರೀರ ಆ ಸುಂಟರ ಗಾಳಿಯ ಮಧ್ಯ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡ ಅನುಭವ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಹೆದರಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಮುದುರಿ ನಿಂತವಳು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಬೇಣದ ಹಾದಿಯಿಂದ ಹಳ್ಳದ ಹಾದಿಗೆ ಬಂದು ಮುಖಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸಿ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು.

ಎಲ್ಲರೂ ಊಟಕ್ಕೆ ಇವಳು ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೋಕರ್ಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಅಡಿಕೆ ಸಂಭಾವನೆಗೆಂದು ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವ ಮನೆಯ ಪುರೋಹಿತರೊಬ್ಬರು ಪ್ರತೀ ವರ್ಷದ ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ಇಂದು ಅವಳ ಮನೆಗೂ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆಯಿ ಸಿಹಿ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿದವಳು ಯಾಕೊ ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕೈ ಹೊಲಿಗೆ ಕೆಲಸ ಇತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಲಗಿ ಆಮೇಲೆ ಹೊಲಿದರಾಯಿತೆಂದು ಚಾಪೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೊಂದೆ ಗೊತ್ತು. ಸಂಜೆ ಐದು ಗಂಟೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ನರಳುತ್ತಿರುವ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿದ ಅವಳಪ್ಪ ಏನಾಯಿತು ಮಗಳೆ ಎಂದು ಮೈ ತಡವಲಾಗಿ ಜ್ವರ ಬಂದಿರುವುದು ತಿಳಿದು " ಏಯ್ ! ಬಾರೆ ಇಲ್ಲಿ. ನೋಡು ನಿನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಜ್ವರ ಬಂದಿದೆ. ಎಂತಾ ಮಾಡದು ಈಗಾ?" ಮನೆ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ಗಾಬರಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಇದ್ದವಳಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಏನಾಯಿತು?

ಹೊರಗೆ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಪುರೋಹಿತರಿಗೆ ಇವರ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕೇಳಿತು. " ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದು ತನ್ನಿ ಇಲ್ಲಿ, ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ."

ಪುರೋಹಿತರ ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಪಾರ ಗೌರವ. ತಲೆ ತಲಾಂತರದಿಂದ ಬಂದು ಹೋಗಿ ಮಾಡುವ ಆತ್ಮೀಯ ಬಂಧು ಅವರು. ಸರಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಕೂಡಿಸಿದಾಗ ಪಂಚಾಂಗ ತೆರೆದು ಹೆಸರು, ನಕ್ಷತ್ರ, ಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಕೂಡಿ ಕಳೆದು ಮಾಡಿ "ಈ ದಿನ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ. ಮಟ ಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಉರಿ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಗಾಳಿ ತಾಗಿದೆ. ಹೆದರಿದ್ದಾಳೆ. ಭೂತ ಬಡಿದಿದೆ. ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವಳ ಬೆನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಎದುರು ತೆರೆದಿಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ" ಅಂದರು.

ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡಿದಾಗ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಭಸ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅವಳ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ ಉಫ್ ಎಂದು ಊದಿದಾಗ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಹಸ್ತದೊಂದಿಗೆ ಐದೂ ಬೆರಳು ಮೂಡಿರುವುದು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಧಂಗಾದರು. ಕೂಡಲೇ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು " ಪ್ರತಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ದಿನ ತಪ್ಪದೆ ಊರ ಮುಂದಿನ ಭೂತಪ್ಪನ ಕಟ್ಟೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಬನ್ನಿ. ಹಾಗೆ ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ನೈವೇದ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿರಿ. ಹರಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಿ. ಜ್ವರ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಯಾವ ಔಷಧಿಯ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ತಲೆ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಒಂದಷ್ಟು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಅವಳ ಹಣೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಚಿಟಿಕೆ ಭಸ್ಮ ಬಾಯೊಳಗೆ ತಾವೆ ಹಾಕಿ "ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಕುಡಿಸಿ ಮಲಗಿಸಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರಾಮಾಗುತ್ತಾಳೆ " ಅಂದರು.

ಅವರಣತಿಯಂತೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತು ನಡೆದುಕೊಂಡಾಗ ಮಾರನೆ ದಿನ ಜ್ವರ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎರಡು ದಿನ ಸುಸ್ತು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದ ಅವಳ ಗೆಳತಿ ನೋಡಲು ಬಂದಾಗ ನಡೆದ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು " ಹೌದು ಅದೊಂದು ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಕಾಡುವುದಿದೆ. ನೀನು ಹೋದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಅದೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಛೆ! ಹೋಗಲು ಬಿಡಬಾರದಿತ್ತು. ಸದ್ಯ ಇಷ್ಟರಲ್ಲೆ ಮುಗಿತಲ್ಲ " ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು.

ಅದಾಗಲೆ ಅವರಪ್ಪ ಹೀಗೆ ಮಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲವೆಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಹೆಂಡತಿಯ ಹತ್ತಿರ " ಅವಳಿಗೊಂದು ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ನು ಕೊಡಸವೆ ಹ್ಯಾಂಗಾರು ಮಾಡಿ. ಅದ್ಯಾರೊ ಕೊಡ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ದ ಹೇಳ್ತಿತ್ತಲ್ಲೆ. ನೀ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿ ತಿಳಕ. ನಾ ದುಡ್ಡಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡ್ತೆ" ಎಂದು ಎದ್ದು ಹೊರಟಾಗ ಮಲಗಿದಲ್ಲೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರೇಖಾಳಿಗೆ ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ,. ಹೊಲಿಗೆ ಮಿಷನ್ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕನಸು ನನಸಾಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಖತ್ ಖುಷಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಅಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟ ದುಡ್ಡು ತಾನು ಹೊಲಿಗೆ ಹೊಲಿದು ವಾಪಸ್ಸು ಕೊಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಸೆಟೆದು ನಿಂತಿತು. ಇದೆ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾದ ದೇಹ ಮತ್ತೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿತು.

kannada@pratilipi.com
+91 9845990788
ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ
     

ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ
ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿ
ಗೌಪ್ಯತಾ ನೀತಿ
ನಿಯಮಗಳಿಗೆ
© 2017 Nasadiya Tech. Pvt. Ltd.