ನಾನೊಬ್ಬ ಅನಾಥ

ನಾನು ಆರು ತಿಂಗಳು ಕೂಸಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಹಡೆದವ್ವ ನನ್ನನ್ನು ಬಡತನದ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತೂಗಲು ಇಚ್ಚಿಸದೆ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಕಸದ ತೂಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಅವಳು ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಳಂತೆ!

ಕಂಕುಳಲ್ಲಿ ಎಂಟು ತಿಂಗಳ ಮಗಳಿದ್ದರೂ ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಎಡಬಿಡದೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮುದ್ದಿಸಿ ತನ್ನ ಎದೆ ಹಾಲು ಕೊಟ್ಟು, ಸಂತೈಸಿ, ತನ್ನ ಮಗನಂತೆ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನನ್ನ ಸಾಕಿದ ನನ್ನ ಸಾಕವ್ವನ ಹೆಸರು ಲಕ್ಷಮ್ಮ. ಅವಳದ್ದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಜಾತಿ. ಎಷ್ಟೇ ಆದರೂ ನಾನು ಬೀದಿ ಮಗುವಲ್ಲವೇ ಲಕ್ಷಮ್ಮನ ಗಂಡನಿಗೆ ನಾನೆಂದರೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯುವುದು, ಬೈಯುವುದು ಮಾಮೂಲಿ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಲಕ್ಷಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಜಗಳವಾಡಿ ಅವಳಿಗೆ ಹೊಡೆದು ನನಗೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾತ್ರೆ ಕೊಟ್ಟು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಚೆನ್ನೈಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೂರಿಸಿ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದ.

ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇಕ್ಬಾಲ್ ಎನ್ನುವರ ಮನೆಯಲಿದ್ದೆ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ತಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತುಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ತಂದಿದ್ದರು. ಇಕ್ಬಾಲ್'ಗೆ ಮಕ್ಕಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೆಂಡತಿ ತೀರಿಹೋಗಿದ್ದರು. ಆಟೋರಿಕ್ಷಾ ಅವರ ಜೀವನೋಪಾಯ. ಅವರದ್ದು ಮುಸ್ಲಿಂ ಧರ್ಮವಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಸೀದಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದವರಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮದ ದೇವರುಗಳ ಫೋಟೋ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಯಾವ ದೇವರ ಮೇಲಾದರೂ ನಂಬಿಕೆ ಇಡು ಆದರೆ ಮಾನವೀಯತೆ ಮಾತ್ರ ಮರಿಬೇಡ ಎಂಬ ಭೋದನೆ ಅವರದ್ದು. ನಿಜವಾದ ಅಪ್ಪನ ಪ್ರೀತಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅವರಿಂದಲೇ.

ಆಗ ಆರು ವರ್ಷ ನನಗೆ. ಒಂದು ದಿನ ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಅವರು ತೀರಿಹೋದರು. ನಾನಾಗ ಮತ್ತೆ ಅನಾಥ!

ಇಕ್ಬಾಲ್ ಗೆಳೆಯರು ನನ್ನನ್ನು ‘ಗುರುನಾಥ ಸಿಂಗ್ ಬಾಲಶ್ರಮ’ಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿದರು. ಸಿಖ್ ಧರ್ಮದ ಆಶ್ರಮವದು. ಒಂದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಜನ ಗೆಳೆಯರಾಗಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೊಂದು ಅನಾಥರಿದ್ದಾರೆ ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ನಾವ್ಯಾರು ನಮ್ಮ ಅನಾಥರನ್ನಾಗಿಸಿದ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ನಿಂದಿಸಿದವರಲ್ಲ, ಶಪಿಸಿದವರು ಅಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರ ಮುಖದ ಪರಿಚಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ವಿಷಾದವಿತ್ತು. ಎಂದೂ ಅಳಿಸದ ನೋವಿತ್ತು.

ಅದೊಂದು ದಿನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಒಂದು ದಂಪತಿ ನನ್ನನ್ನು ದತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅಂದಿಗೆ ಅವರೇ ನನಗೆ ಹೊಸ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ. ಅಪ್ಪ ಜೋಸೆಫ್ ಆಗರ್ಭ ಶ್ರೀಮಂತ. ಅಮ್ಮ ಎಲಿಸಬೆತ್. ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಮೊದಲ ಮಗ ಆಂತೋನಿ. ಮೂರು ದಿನವಾದ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ದತ್ತಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರಲ್ಲ ಅವರ ಮನೆಯ ಜೀತದಾಳಾಗಿ ಎಂದು. ಅವರ ಮನೆಯ ಕಸದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅವರ ಮನೆಯ ಕಕ್ಕಸ ರೂಮನ್ನು ನಾನೇ ತೊಳೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬೇರೆ ವಿಧಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನೋವು ನುಂಗುತ್ತ ಹೇಗೋ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದೆ. ಜೀವಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿರಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮನೆಯಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದೆ.

ಆಗ ನನಗೆ ಎಂಟು ವರ್ಷ. ಮತ್ತೆ ಅನಾಥಾಶ್ರಮ ಸೇರಿದೆ. ನಾನು ಕೇವಲ ಊಟ ನಿದ್ದೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇಡೀ ದಿನ ಕಾರ್ಮಿಕನಾಗಿ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಲು, ಪಾನಿಪೂರಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ, ಪೇಪರ್ ಮತ್ತು ಹಾಲು ಹಾಕುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಣ ಕೂಡಿಡುತ್ತಾ ಬಂದೆ. ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಸಾಯುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದವನಲ್ಲ. ನನಗೆ ಅರಿವಿತ್ತು ನನಗೆ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಈ ಜಗದಲ್ಲಿ ಎಂದು. “ನಾ ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ ನನ್ನನ್ನು ಹೊರಲು ನಾಲ್ಕು ಜನವನ್ನಾದರೂ ಗಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಛಲವಿತ್ತು. ಅನಾಥನಾಗಿ ಬೆಳೆದ ನಾನು ನನ್ನ ಸಾವು ಅನಾಥವಾಗಬಾರದು ಎಂಬ ಕಳಕಳಿ ಇತ್ತು.” ಕಷ್ಟದಿ ಹರಿಸಿದ ಬೆವರಿಗೆ ಈ ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಬೆಲೆಯಿದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇತ್ತು. ನಾನು ಹಿಂದೂ (ಲಕ್ಷಮ್ಮ ), ಮುಸ್ಲಿಂ (ಇಕ್ಬಾಲ್ ), ಕ್ರೈಸ್ತ (ಜೋಸೆಫ್ ) ,ಸಿಖ್ (ಗುರುನಾಥ್ ಸಿಂಗ್ ಆಶ್ರಮ) ಧರ್ಮದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಯಾವ ಧರ್ಮದ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಅನಾಥನಿಗೆ ಯಾವ ಧರ್ಮ ಯಾವ ಜಾತಿ ಅಲ್ಲವೇ ?

ಈಗ ನನಗೆ ೩೦ ವರ್ಷ. "ಹೊಸಬೆಳಕು" ಎಂಬ ಅನಾಥಾಶ್ರಮ ಕಟ್ಟಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಶಾರದ ನನ್ನ ಮುದ್ದಿನ ಮಡದಿ. ಆಶ್ರಮದ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ. ನನ್ನ ಅನಾಥಾಶ್ರಮದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವ ಜಾತಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಧರ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಒಂದು ಕನಸು ಇದೆ. ಒಂದು ಗುರಿ ಇದೆ. ಬೇಕಿದ್ದರೆ "ಕನಸು" ಅವರ ಧರ್ಮವೆನ್ನಬಹುದು.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತು... ದೇವರು ನಿಮಗೆ ಅಪ್ಪ ,ಅಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ ಬಂಧು ಬಳಗವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ನೀವು ಧನ್ಯರು. ನೆನಪಿರಲಿ ಎಲ್ಲರು ಇದ್ದೂ ನೀವು ಅನಾಥರಾಗಬೇಡಿ.

ಇಂತಿ

ಒಬ್ಬ ಅನಾಥ

ಅಲ್ಲ ಅಲ್ಲ....

ನಿಮ್ಮೊಳಗೊಬ್ಬ

kannada@pratilipi.com
+91 9845990788
ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ
     

ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ
ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿ
ಗೌಪ್ಯತಾ ನೀತಿ
ನಿಯಮಗಳಿಗೆ
© 2017 Nasadiya Tech. Pvt. Ltd.